W ubiegłym tygodniu na stronie Apple, pojawiły się pierwsze informacje dotyczące nowe systemu – OS X 10.8 Mountain Lion. Niezwłocznie obejrzałem umieszczoną tam prezentację nowych funkcji i co chwilę mówiłem sobie pod nosem – „wow, to naprawdę ma sens” lub „super, że wreszcie się pojawiło”. Niedługo potem jednak tzw. polską makową blogosferę zasypały artykuły pełne żalu i frustracji, bo oto „OS X zmienia się w iOS”, więc jak tu pracować?
Stek bzdur.
Podjąłem decyzję o sprzedaży swojego MacBooka Pro, ale zanim rzucę go na pastwę kupujących na Allegro, daję szansę Wam. Komputer sporo ze mną przeszedł, był w wielu ciekawych miejscach, ale czas już na niego. Nie jest to demon szybkości, ale Lion chodzi na nim bez zadyszki (czasem mam wrażenie, że wręcz sprawniej niż na moim iMaku). Nie jestem w stanie podać żadnej konkretnej ceny; dla mnie i tak jest wart więcej, więc każda oferta będzie niesatysfkacjonująca. Oczekuję więc rozsądnych propozycji, z których zwycięży ta najbliżej „satysfakcjonującej”.
Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami Panowie z Realmac Software dotrzymali słowa – ich aplikacja Clear for iPhone jest już dostępna w iTunes Store.
Niniejszy tekst nie jest i nigdy nie miał być opisem aplikacji i/lub usługi Evernote. Takich bowiem, jest już w sieci wiele. Założeniem było przedstawienie tego, jak Evernote sprawdza się u mnie; w czym pomaga i co ułatwia.
Gdyby powiedzenie „do trzech razy sztuka” miało zastosowanie w tej konkretnej kwestii, nie pisałbym o Evernote, bo dopiero czwarte podejście do tej aplikacji przekonało mnie do niej.
Mimo że nadal postrzegam siebie jako „tego analogowego”, bo zawsze mam przy sobie notes i długopis, to jednak posiadanie cyfrowego odpowiednika takiego zbioru notatek jest w dzisiejszym czasie – jeśli nie nieuniknione – bardzo ułatwiające wiele działań.
Idę o zakład, że każdy zna propagandowy plakat, wydany przez rząd brytyjski w 1939 roku. Od tamtego czasu pojawiał się w sztuce i reklamie co najmniej dziesiątki razy. I choć mam świadomość, że tego typu realizacje są nieco passé, zawsze chciałem zrobić sobie taki plakat.
Więc zrobiłem. Wczoraj z drukarni dotarły do mnie pierwsze próbki na piance PCV – wyglądają naprawdę dobrze, więc lada moment znajdą się na ścianach. Gdyby ktoś chciał taki u siebie – proszę o kontakt – posiadam je w formatach 20x30cm, 50x70cm i 70x100cm.
Pomyślałem też, że te same grafiki mogą stać się tłem ekranu, więc udostępniłem cztery wariacje (do kuchni, pracowni i sypialni) w dziale do pobrania.
W ostatnim czasie dokonałem na tyle ciekawego zakupu, że nie sposób się nie podzielić informacją o nim.
Z pewnością większość z czytelników zna włoską markę Hard Graft produkującą prawdopodobnie najładniejsze futerały dla urządzeń z jabłkowym logotypem na obudowie. Poszukując podręcznego etui dla iPada rozważałem zamówienie jednego z włoskich modeli, ale przyznaję, że cena skutecznie ściągnęła mnie na ziemię.
Po wczorajszej premierze kuriozalnego (wybaczcie, ale dopóki go nie chwycę, nie przetestuję i nie będę zmuszony – plując sobie w brodę – odwołać wczorajszych szyderstw pod jego adresem, będę go tak nazywał) Nikona D800, okazało się, że bezpośredni konkurent – Canon – również ma coś do pokazania światu. I żeby nie zostawać w tyle, zaprezentował coś równie głupiego.
W kwestii absurdu, niewiele rzeczy mogłoby się równać z upakowaniem 36 MP na matrycy i umieszczeniem jej w obły korpus, wyglądający jak modele z najniższej półki, ale Canon dał radę; dodał bowiem stabilizację obrazu do obiektywów szerokokątnych.